Omdat je 50 jaar in dienst bent bij een bedrijf of een winkel in levensmiddelen draait, wordt er voor jou als brave borst geen sokkel neergezet met jou daarop als grote held. Er komt ook geen burgemeester op bezoek met een bos bloemen, zoals bij iemand die heel oud is geworden of heel lang getrouwd. Wellicht krijg je wel als loonslaaf een mooi horloge met toespraak, maar een film en expo over je leven plus een standbeeld !, dat overkomt je alleen in de Bijlmer. Het staat genoteerd in ‘de krant van Zuidoost en meer, editie 94’.

De held van dit verhaal is een Surinaamse-Chinese man, die ‘Omoe’ wordt genoemd en sinds 1975 een Chinese toko drijft, op het oude Ganzenhoef ingeklemd tussen platenzaak Pico en een Chinees restaurant. Op het nieuwe Ganzenhoef – sinds midden ‘90 officieel Ganzenpoort geheten – vindt je Omoe tussen een slager en een zaak met bevroren vissen. Zijn toko is zoals alle toko’s: volgepropt, en Omoe praat beroerd Nederlands. In ‘de krant van Zuidoost’ staat dat het een plek is. waar mensen steun vinden en zich thuis voelen, maar hoe dan wel en wat is zo bijzonder specifiek aan die toko? Dat wordt niet uitgelegd.

Er is in ieder geval een comité opgericht dat ‘Omoe’ ofwel Kai Hing Li in het zonnetje moet zetten, o.l.v zoon Ramon met drie Doelwijts – pa Robbert, zoon Robbert en dochter Charissa – en Liz plus papa Dautzenberg, hoewel laatste vooral in een ondersteunende rol. Charissa en Liz doen samen met Robbert jr. de film en schilder Robbert, papa, doet het standbeeld. Imagine IC zorgt voor een expo.

Als het allemaal lukt met dat standbeeld enzo en het bestuur van Zuidoost een handje meehelpt, worden wij en het stadsdeel samen uniek: een stadsdeel dat zijn eigen helden eert, groot en klein. We noemen: het standbeeldje in Mandelapark voor Steve van Dorpel, mede slachtoffer van de Surinaamse ramp met voetballers en neef van onze indertijd invloedrijke inwoner Emile Esajas; beeld en muurschildering van Anton de Kom op en bij het Anton de Komplein; zitbankje bij CEC en standbeeld in Brasapark voor welzijnswerkster Hilly Axwijk; grootschalig monument voor Mandela in Mandelapark; en (tijdelijke) muurschildering van Roy Ristie op de Poort, naar wiens levensmotto het Brasapark werd vernoemd.

Het gaat dus goed met ons stadsdeel. Dat blijkt ook uit een ander artikel in onze ‘krant voor Zuidoost’, gepubliceerd onder een veelbelovende kop: “Zuidoost gelooft op 23 december in het teken van verbinding”, geflankeerd door het lieve kopje van stadsdeel bestuurder Vayhishta Miskin. Zij jubelt over een nieuw jongerencentrum in Mijehof in Holendrecht, want dat is een kans, de weg naar een veel belovende toekomst voor onze jeugd, zo beaamt zij een opmerking van Kenny Zschüschen, baas van het welzijnswerk in Zuidoost, die bij de opening sprak. Ach ja, het is zo’n geloofsartikel, dat bij een opening algauw in de mond wordt genomen. Je moet tenslotte altijd positief beginnen en niet omkijken naar al die jongerencentra die in de Bijlmer gesloten werden tot er bijna niets meer was. Gelukkig heeft Miskin goede moed, gelovend dat zij allerlei verbindingen kan smeden tussen dit nog eenzame jongerencentrum en andere instituties. Verbinden met netwerken, noemt ze dat, maar misschien moet ze beginnen met het oprichten van meer jongerencentra.

En vervolgens belandt zij in haar artikel op religie en de bijeenkomst ‘Zuidoost gelooft’, op 23 december georganiseerd door het stadsdeel en de jeugdpolitie, en plaats vindend in een Afrikaanse ‘halleluja kerk’. Daarover heeft ze nog niets melden, want te laat om de krant te halen, maar het leidt haar wel naar de motie van VVD-er Becker die eind november in de Tweede Kamer werd aangenomen. Doel van de motie: onderzoeken hoe het zit met normen en waarden in vooral gesloten, religieuze gemeenschappen. Miskin leest daarin islamfobie, discriminatie en antisemitisme ofwel een poging om ons ‘vijandig gezinde’ gelooofsgroepen te onderwerpen aan Nederlandse waarden en normen. En dat zou volgens Miskin niet mogen en niet moeten, want verschillen in geloof kunnen een bron van kracht en verbinding zijn en alle geloven zijn belangrijk voor de toekomst van iedereen. En daarmee, zo zou je kunnen zeggen, normaliseert Miskin ook elk geloof, dat de ander wil uitroeien.